قالب پرشین بلاگ

روزی به مختارالسلطنه ( رئیس نظمیه کل ایران در زمان ناصرالدین شاه یا همان رئیس شهربانی قدیم و  همطرازسردار ناجای امروز )اطلاع دادند که نرخ ماست در تهران خیلی گران شده است.
مختارالسلطنه دستور داد که کسی حق ندارد ماست را گران بفروشد. چون چندی بدین منوال گذشت برای اطمینان خاطر با قیافه ی ناشناخته به یکی از دکان های لبنیات فروشی رفت و مقداری ماست خواست.
ماست فروش که او را نشناخته بود پرسید : چه جور ماستی می خواهی ؟ ماست معمولی یا ماست مختارالسلطنه !
مختارالسلطنه با حیرت و شگفتی از ترکیب و خاصیت این دو ماست پرسید.
ماست فروش گفت: ماست معمولی همان است که از شیر می گیرند و بدون آب است و باقیمت دلخواه.
اما ماست مختارالسلطنه همین طغار دوغ است که در جلوی دکان میبینید و یک ثلث ماست و باقی آب است و به نرخ مختار السلطنه می فروشیم و بدان نیز لقب دادیم.

حال کدام می خواهی؟!

دستور داد ماست فروش را جلوی دکانش به طور وارونه آویزان کرده و بند تنبانش رامحکم ببستند.
سپس طغار دوغ را از بالا در دو لنگه شلوارش سرازیر کردند و شلوارش را از بالا به مچ پاهایش ببستند.
سپس به او گفت: آنقدر باید به این شکل آویزان باشی تا تمام آبهایی که داخل این ماست کردی از شلوارت خارج شود که دیگر جرات نکنی ماست داخل آب بکنی!
چون سایر لبنیات فروش ها از این ماجرا با خبر شدند، همه ماست ها را کیسه کردند

این روزها نرخ ارز و سکه داد از دادمان ستاد .میشه سردار هم  در تهرون گران فروشان  ارز و سکه را مثل ماست توی کیسه کنند.

زيبا و دوست داشتنی اند جشنها و مناسبت های فرهنگی که تلفيقی از اعتقادات و باورها ی مان از طرفی و پيوند انسان با طبيعت و پديده های طبيعی از طرف ديگرند. و چه جان سخت و استوارند اين يادگارهای فرهنگی. يادگارهايی که گذشتگان مان عليرغم اين همه تهاجم و تجاوز بيگانگان و بی مهری ، خصومت و تعصب "خودی ها" و عليرغم قرنها تازيانه، شمشيرو زندان آنها را در خانه ی دلها و کنج يادهايشان برايمان به ارث گذاشتند.

 يلدا نيز جشن زايش مهر و روشنايی و آزادگی, و چيرگی بر تاريکی و ستم و بندگی. گرچه هنوز تا محو نهايی لشکر تاريکی راهی بس دشوار و شايد طولانی در پيش باشد، اما يلدای هرسال اميد ها و آرزوهايمان را زنده کرده و مشوق کوشش های مان برای رسيدن به آن روز موعود می باشد. 
يلدا يا شب چله از سری جشن هايی است که چون نوروز و مهرگان و سده ميراث فرهنگی مانده از دوران پيش از گسترش زرتشتيسم در سرزمين مان می باشد.به باور گذشتگان ما مهر يا ايزد مهر و روشنايی در اين شب در غاری از درون سنگ زاده می شود .

 در شب يلدا افراد خانواده دور هم  در زیر کرسی جمع شده و جشن می گيرند و با خوردن انواع ميوه جات و خشکبار که محصول نه ماه کار و تلاش بر روی زمين هست و گپ و فال و قصه گويی به شادی و سرور می پردازند.

هندوانه (بويژه در شمال ايران)، انار، سنجد، کندوس گردو، مغز هسته تخم کدو، ميوه هاى خشك (خشكبار) و كشمش از جمله اقلام سنتی سر سفره شب چله  ما استر آبادیها می باشند. البته اگر توان مالی خانواده اجازه بدهد که نزد بسياری اينچنين نيست و به گندم بوداده و باقلا يا عدسی پخته قناعت می کنند.

پس جرا نمی اید شتر سواری .حیات و ممات من به شتر سواری شماست

آدمهای ساده را...بیشتر باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعتها تماشا کرد؛ عمرشان کوتاه است.

بسکه هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوءاستفاده می کند یا زمینشان میزند یا

درس ساده نبودن بهشان می دهد.

آدم های ساده را دوست دارم. بوی ناب “آدم” می دهند